ทีมชาติอิตาลี เผชิญบทเจ็บปวดอีกครั้งในปลายเดือนมีนาคม 2026 หลังแพ้จุดโทษให้กับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาในรอบชิงชนะเลิศเพลย์ออฟ ส่งผลให้พลาดฟุตบอลโลกเป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกัน นับตั้งแต่ปี 2018 สำหรับชาติที่เคยครองแชมป์โลกถึง 4 สมัย ความเจ็บปวดครั้งนี้ยิ่งหนักกว่าเดิมปัญหาไม่ได้อยู่แค่ในสนาม แต่คือวิกฤตเชิงโครงสร้างที่สะสมมานาน ทั้งระบบพัฒนาเยาวชนที่ล้าหลัง การบริหารองค์กรฟุตบอลที่ขาดวิสัยทัศน์ และการยึดติดกับแนวทางเดิมโดยไม่กล้าปฏิรูป แม้จะมีผู้เล่นคุณภาพอย่างดอนนารุมม่าและโทนาลี ก็ยังไม่เพียงพอจะพาทีมไปถึงฝัน อย่างไรก็ตาม การกลับมายิ่งใหญ่ของ ทีมชาติอิตาลี ยังไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ หากยอมรับความจริงและปฏิรูประบบอย่างจริงจัง เพราะในประวัติศาสตร์ฟุตบอล พวกเขาเคยล้มและลุกขึ้นมาได้เสมอ คำถามคือแค่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนเท่านั้น
ทีมชาติอิตาลี กำลังเผชิญกับสิ่งที่หลายคนเรียกว่า คำสาปบอลโลก หลังพลาดการไปฟุตบอลโลกเป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกัน นับตั้งแต่ปี 2018 ชาติที่เคยครองแชมป์โลกถึง 4 สมัย กลับต้องนั่งดูมหกรรมฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกผ่านจอโทรทัศน์ รากเหง้าของปัญหาไม่ใช่เรื่องโชคชะตา แต่คือวิกฤตเชิงโครงสร้างที่สะสมมาหลายสิบปี ทั้งระบบพัฒนาเยาวชนที่ล้าหลัง และการบริหารสหพันธ์ฟุตบอลที่ขาดวิสัยทัศน์ในการปฏิรูปอย่างจริงจัง แม้จะมีผู้เล่นคุณภาพระดับโลกอย่าง ดอนนารุมม่าและโทนาลี แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะแก้ปัญหาเชิงระบบได้ อย่างไรก็ตาม ทีมชาติอิตาลี ไม่ใช่ชาติที่จะยอมแพ้ง่ายๆ หากมีการปฏิรูปอย่างจริงจังตั้งแต่รากฐาน คำสาปนี้ก็อาจสิ้นสุดลงได้ในบอลโลก 2030
ทีมชาติอิตาลี กำลังเผชิญกับวิกฤตที่ลึกกว่าแค่ผลในสนาม นั่นคือการขาดแคลนนักเตะดาวรุ่งคุณภาพสูงอย่างต่อเนื่อง สาเหตุหลักมาจากระบบลีก Serie A ที่มุ่งเน้นผลการแข่งขันมากเกินไปจนดาวรุ่งขาดโอกาสลงสนามจริง สโมสรส่วนใหญ่เลือกซื้อนักเตะต่างชาติที่พร้อมใช้งานแทนที่จะปั้นเด็กในประเทศ ปัญหาเชิงโครงสร้างอีกด้านคือระบบ อคาเดมีที่เน้นสอนแท็กติกและการชนะมากกว่าทักษะส่วนตัว ทำให้ผลิตได้แต่กองหลังและมิดฟิลด์ตัวรับ แต่แทบไม่มีวิงเกอร์หรือกองหน้าระดับโลกมาเป็นเวลากว่า 20 ปีแล้ว เมื่อเทียบกับสเปน ฝรั่งเศส หรือเยอรมนีที่ปฏิรูประบบเยาวชนไปนานแล้ว อิตาลียังคงย่ำอยู่กับที่ หาก ทีมชาติอิตาลี ต้องการพลิกฟื้น การปฏิรูประบบเยาวชนอย่างจริงจังคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ใช่แค่เปลี่ยนโค้ชทีมชุดใหญ่
ย้อนรอยของอดีตแชมป์ ทีมชาติอิตาลี คือหนึ่งในมหาอำนาจฟุตบอลโลกตลอดกาล เจ้าของแชมป์โลกถึง 4 สมัย ในปี 1934, 1938, 1982 และ 2006 โดยเฉพาะสองสมัยแรกในยุค 1930s ที่อิตาลีครองความยิ่งใหญ่ไว้ต่อเนื่องถึง 2 ครั้งติดต่อกัน ก่อนจะกลับมาอีกครั้งในปี 1982 ด้วยฝีเท้าอันยอดเยี่ยมของ เปาโล รอสซี่ แชมป์โลกสมัยที่ 4 ในปี 2006 ที่เยอรมนี ถือเป็นหนึ่งในทัวร์นาเมนต์ที่น่าจดจำที่สุด ทีมที่นำโดย มาร์เชลโล ลิปปี้ พาขุนพลอย่างบุฟฟอน, คานนาวาโร, ปีร์โล่ และเดล ปิเอโร่ ฝ่าฟันมาถึงรอบชิงชนะเลิศพบกับฝรั่งเศส ก่อนจะเอาชนะด้วยการดวลจุดโทษ 5-3 หลังเสมอ 1-1 ใน 120 นาที พร้อมกับเป็นการปิดฉากอาชีพทีมชาติของ ซีดาน อย่างเจ็บปวดอีกด้วย อย่างไรก็ตาม หลังจากชั่วโมงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปี 2006 ทีมชาติอิตาลี กลับดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง ตกรอบแบ่งกลุ่มในปี 2010 และ 2014 ก่อนจะพลาดเข้าร่วมฟุตบอลโลกถึง 3 สมัยติดต่อกัน บทพิสูจน์ว่าความยิ่งใหญ่ในอดีตไม่ได้รับประกันอนาคตเสมอไป
อนาคตของ ทีมชาติอิตาลี อดีตแชมป์โลก 4 สมัย เผชิญบทเจ็บปวดอีกครั้งในปลายเดือนมีนาคม 2026 หลังแพ้จุดโทษให้กับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา 1-4 ในรอบชิงชนะเลิศเพลย์ออฟ หลังเสมอกัน 1-1 ตลอด 120 นาที และต้องเล่นด้วยกำลัง 10 คนหลังบาสโตนีโดนใบแดง นับเป็นการพลาดฟุตบอลโลก 3 สมัยติดต่อกัน ตั้งแต่ปี 2018, 2022 และ 2026 กลายเป็นอดีตแชมป์โลกทีมแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำได้แบบนี้ ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ในสนาม แต่คือวิกฤตเชิงโครงสร้างที่สะสมมานาน ทั้งระบบพัฒนาเยาวชนที่ล้าหลัง การบริหารองค์กรฟุตบอลที่ขาดวิสัยทัศน์ และการยึดติดกับแนวทางเดิมโดยไม่กล้าปฏิรูป อย่างไรก็ตาม การกลับมายิ่งใหญ่ของทีมชาติอิตาลียังไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ หากยอมรับความจริงและปฏิรูประบบอย่างจริงจัง เพราะในประวัติศาสตร์ฟุตบอล พวกเขาเคยล้มและลุกขึ้นมาได้เสมอ คำถามคือแค่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนเท่านั้น